نفس عمیق

 یکی از اون حرفا و جمله ها منو کشت. دارم جون می دم هنوز. ولی می می رم.مردم. 

من یه سد معبر بیشتر نبودم.

دارم جون میدم

هی لحظه های آخرمه

هی فک میکنم الان خدا معجزه میکنه و زنده ام میکنه دست می کشه به موهام دستمو میگیره بلندم میکنه از کف زمین و بهم میگه زنده ای 

من منتظرم

من حتا موقع جون دادن هم منتظرم

من نقظه رو رحمتش شدم

بله

مواظب باشید

یک نقطه تنها یک نقطه

شعر سپید میگم

شعر میگم

تازگیا شعر میگم نگفتم؟

آره شعر می گم و بعد پاره ش میکنم

آره 

دارم جون می دم

سد معبر کردم.

خیلی جاها هست.خیلی جاها. از فکر کردن بهشون پاهام درد میگیرن.

دارم مقاومت می کنم تا کی رو نمی دونم.

لنگه به لنگی ى این روزها.

یکی در میون پوچ در می یاد آقای قاضی.

دست می نداختیم دور گردن ابرها,  می خندیدیم, نه تنها که راحت بودیم بلکه خوش هم بودیم

بیچاره دلم در غم ِ بسیار افتاد

از ساغر او, گیج ست سرم.

خیالم راحته راحته..

آهای گره , باز شو!..

باد موهایم را شانه خواهد زد..

پاییز نود.

منتظر پاییز نود و یک. به امید اینکه جای پام سفت شه و دلم قرص. که باشه.